18 oktober 2009
15 september 2009
Tijdens de halve marathon van Rotterdam op 13 september wilde ik een goede marathontest lopen. Doel was om deze halve marathon in een vlak tempo, maar een stuk harder dan in de marathon te lopen. Het tempo dat trainer Gerard van Lent en ik van tevoren hadden bepaald was 3.00 minuten per km, bij goede omstandigheden. Mijn vorm was goed en met 3.00 per km zou je uitkomen op 1.03.20, 50 seconden boven mijn persoonlijk record. Ik liep met hartslag en GPS zodat we sowieso een hoop gegevens aan de test zouden overhouden.
De omstandigheden zagen er met inlopen goed uit. Het was droog, niet al te veel wind en een goede temperatuur. Er waren alleen op het eerste gezicht geen jongens van mijn niveau. Dit bleek ook al vlak na de start, want de Afrikaanse jongens spoten na het startschot weg onder leiding van hun haas. Ik liep al na 200 meter alleen en heb vervolgens de hele 21,1 km alleen gelopen. De eerste 2 km kon ik goed op het beoogde tempo lopen, maar toen kregen we na 2 km al een bui regen met wat stevige windvlagen. Het tempo viel wat terug en tot aan 5,5 km dacht ik dat ik de wind tegen zou hebben. Al deze km’s liep ik iets boven het schema, maar ik dacht dat ik dit na 5,5 km in de andere richting wel goed kon maken. Toen ik de bocht maakte om terug te keren verwachtte ik de wind in de rug te krijgen, maar dit viel tegen. De wind bleek vanuit allerlei richtingen te komen en ik bleef langzamere km’s lopen dan gepland. Op de 10 km kwam ik door in 30.40 in plaats van 30.00 en het voelde allemaal een stuk moeizamer dan de week ervoor in Tilburg. Nu was ik op 13 september zo’n 9 dagen terug van hoogte en dat valt ook nog in de ‘dip’periode. Het verschilt een beetje per persoon, maar veel atleten hebben de eerste 2-3 dagen na terugkomst van hoogte veel profijt. Dit had ik ook in Tilburg tijdens het NK 10 km. Daarna komen veel mensen in een dipje, waar ze na ruim 2 weken weer uit komen. Nu zat ik dus eigenlijk midden in mijn dip en dat kon ik merken ook. Ik dacht van tevoren, met het plannen van de wedstrijden, dat het allemaal wel mee zou vallen maar het zijn op een keer kleine dingen die het verschil gaan maken. Met 1.05.22 liep ik niet een hele slechte race zo in mijn eentje, maar ik had graag nogmaals een bevestiging van mijn goede vorm gehad. Nu vertrek ik dinsdag 15 september weer naar Kenia en keer 2 dagen voor Amsterdam daarvan terug. Bewust 2 dagen voor de marathon, zodat ik optimaal kan profiteren van mijn hoogtestage!
14 september 2009
Na 2 maanden in Kenia op hoogte verbleven te zijn mocht ik op 6 september eindelijk weer eens een wedstrijd lopen, het NK 10 km in Tilburg. Bijna alle fitte marathonlopers waren aanwezig met daarbij ook een aantal jongens die dit NK als verlengstuk van hun baanseizoen liepen. Hugo van den Broek, waarmee ik de meeste tempotrainingen in Kenia heb gedaan, liep niet mee. De trainingen die ik in Kenia met Hugo heb gecombineerd waren pure marathontrainingen en zelfs op de kortere programma’s heb ik niet harder gelopen dan 3.00 minuten per kilometer. Op deze 10 km wilde ik echter alle kilometers onder de 3.00 minuten lopen. Omdat de km’s in Kenia op een hoogte boven de 2000 meter gelopen worden zijn ze wel wat zwaarder, maar het is moeilijk in te schatten hoeveel harder je in Nederland op zeeniveau zou kunnen. Daarom ook hebben mijn trainer Gerard van Lent en ik bewust 2 wedstrijden uitgekozen in de voorbereiding op de Amsterdam marathon. De 10 km in Tilburg en een week erna de halve marathon van Rotterdam. Aan de hand van deze wedstrijden hopen we een betere indicatie van de vorm te krijgen en wat een reële tijd zou zijn om tijdens de marathon op weg te gaan.
In Tilburg werd voor het eerst ook door de mannen een 10 km gelopen en het was daarom een nieuw parkoers voor mij. Vanaf het begin ging het hard en de eerste kilometers werd het tempo bepaald door Greg van Hest en Martin Lauret. Michel Butter was hard meegestart met de 4 Afrikanen die ook in onze race liepen. Toen we na zo’n 4 km op een lange rechte weg kwamen deed Martin Lauret er nog een schepje bovenop en liepen we hard in op Michel Butter die al enige tijd alleen liep. Na een km of 6 moest ik Martin net laten gaan en even later passeerde ik Michel. Martin had de Zwitser Christian Belz nog bij zich, maar ik liep vanaf 6 km alleen. Toch kon ik het tempo goed vasthouden en het gat met Martin is nooit groot geworden. Op de meet had hij een voorsprong van 7 seconden. Hij liep met 28.54 onder de 29 minuten en ik liep er net boven, 29.01. Op de weg had ik nog nooit zo hard gelopen. Mijn P.R. van 28.59 heb ik in 2001 op de baan gelopen. Jammer dat ik daar net niet onder kon duiken, maar het was een mooie opsteker in de voorbereiding op Amsterdam!
Cothen, 20 juni 2009
Enige tijd geleden is via bloeduitslagen bekend geworden wat de reden van mijn vormcrisis in de 2 maanden voor Rotterdam is geweest. Mijn ijzer en ferritine waardes waren allen ver beneden peil. In eerste instantie dacht ik dat ik na 3 maanden niet op hoogte geweest te zijn gewoon moeite had om weer aan de 2400 meter hoogte in Iten te wennen. Maar toen ik na 2 weken nog niet lekker draaide begon ik me toch een beetje zorgen te maken. In Nederland had ik juist wel al een week of 6 lekker de trainingen af kunnen werken en het was dus een raadsel voor trainer Gerard van Lent en mij waarom het nu allemaal zo moeizaam ging. Ik hield me alleen vast aan de duurtrainingen die wel aardig gingen en dacht dat het snelheidswerk dan vanzelf zou komen.
Tijdens de 20 van Alphen bleek dan ook wel dat ik die snelheidstrainingen en de tempohardheid miste. Iets waar ik het volgende blok van 4 weken in Kenia aan hoopte te werken, maar toen werkte de rechter bil niet zo goed mee. Dankzij veel fysiotherapie heb ik nog wel de meeste trainingen af kunnen werken met die bil, maar ze bleven wisselvallig gaan. Er was wel een periode dat ik begon te twijfelen aan mijn ijzer, omdat ik bekend ben een lage ijzerwaarde. Maar omdat ik eerder dan gepland toen hals over kop naar huis ben gegaan, heb ik daar niet al te lang bij stil gestaan.
Vreemd genoeg begon ik ook wel weer wat lekkerder te draaien toen ik weer in Nederland was en mijn laatste trainingen en tests afwerkte. Omdat ik kort voor Rotterdam toch niet veel meer aan die ijzerwaarde kon doen, heb ik pas na de marathon bloed laten prikken en de uitslag daarvan was behoorlijk dramatisch. Stom, stom, stom, maar ergens ook wel een opluchting om te weten dat dit de oorzaak is geweest en niet iets anders.
Het idee dat ik in januari en begin februari kreeg dat ik met Gerard van Lent op de goede weg was blijft overeind en we zijn weer erg hard op de feiten gedrukt. Ik neem nu eenmaal moeilijk de ijzer uit mijn voeding op en in Kenia verbruik ik behoorlijk wat meer ijzer dan ik uit mijn voeding opneem. Waar die oorzaak nu precies zit is mij nog onduidelijk en is moeilijk te achterhalen, maar het is wel reden geweest om nu regelmatig mijn ijzerwaardes in het bloed te laten ‘monitoren’. Alle voorgaande keren ben ik goed teruggekomen uit Kenia en wanneer ik ‘goed in mijn ijzer zit’ ben ik ervan overtuigd dat ik ook de komende keren goed terug zal keren van een hoogtestage Kenia. Mijn volgende vertrek naar Kenia zal 5 juli zijn.
