cothen, 4 december 2010
Na mijn teleurstellende 2de plaats tijdens het NK halve marathon in Breda, begin oktober, heb ik eerst 2 weken rust genomen. Mijn broertje kwam bij Florence en mij langs in Kenia en we hebben met zijn drieën half Kenia doorgereisd. Nou ja, Kenia is een erg groot land dus de helft hebben we nog niet gehad, maar we hebben veel dingen bezocht. Zo hebben we in een tent tussen de nijlpaarden in Lake Baringo geslapen. Hebben we de grootste waterval van Kenia gezien, we hebben Mount Kenia in een dag tot zo’n 4000 meter op gewandeld. Verder hebben we een aantal mooie parken bezocht, een mooie boottocht gemaakt en het ‘modderbad-uurtje’ van een olifantenweeshuis meegemaakt.
Weer op gang komen..
De dagen dat we niet op safari waren heb ik wel steeds een duurloopje gedaan en fietste mijn broertje mee. Dat valt niet wanneer je voor het eerst op 2400 meter hoogte bent, maar hij kon me aardig volgen. Na die 2 weken vakantie ging mijn broertje weer terug naar Nederland en hoopte ik mijn normale trainingsschema weer op te pikken. Maar al sinds de voorbereiding op de marathon in Barcelona heb ik last van de ene keer mijn lies, de andere keer wat meer mijn heup en dan weer wat meer klachten richting mijn hamstring. Deze klacht wilde ik nu wel echt over laten gaan voordat ik weer de training oppak, zeker omdat het nu eigenlijk 1 lange periode tot aan Rotterdam marathon moet worden waarbij de trainingskwantiteit en -kwaliteit steeds verder wordt opgebouwd. Ik hoop die periode van december tot en met april zonder klachten door te komen, maar ik moest er dus zeker niet met een klacht ingaan. Vandaar dat ik pas een paar weken later dan gepland weer aan mijn trainingsschema ben begonnen. Zo’n 2,5 week voor de Zevenheuvelenloop vond ik mijn lies zodanig hersteld dat ik weer het schema van trainer Gerard van Lent ben gaan volgen. De eerste keer tempowerk was weer wennen, maar ik kon wel merken dat mijn vorm met sprongen vooruit ging. De conditie was er wel, want ik heb ik de tussentijd niet stil gezeten. Ik was alleen bang dat ik met tempowerk de klacht weer op zou roepen en er voorlopig niet af zou raken. Maar het tempowerk ging heel behoorlijk en er was nauwelijks nog reactie in mijn lies te voelen. Omdat ik nog niet heel veel tempowerk had gedaan wist ik niet goed hoe de vorm was toen ik donderdag 18 november terug kwam in Nederland.
Tempohardheid
Een goede race tijdens de Zevenheuvelenloop is voor mij sowieso al een aantal jaar geleden. De laatste jaren heb ik ook nog in oktober een najaarsmarathon gelopen waardoor het niet meevalt om in november, december al weer in een goede vorm te zijn. Vooraf had ik me voorgenomen om op een tempo van 15.00 op de eerste 5 km weg te gaan en hopelijk op een tijd laag in de 45 minuten uit te komen. Al snel kwam ik in de wedstrijd bij een Fin te lopen die de er in eerste kilometers flink aan trok. Later kwam er een Amerikaan bijlopen die er heuvelop flink aan sleurde. Gezamenlijk liepen we naar de eerste afvaller van de kopgroep, Felix Limo. Felix was tot op dat moment nog de wereldrecordhouder op de 15 km. Even later moest hij van ons groepje af en bleven we met z’n drieën over. Het 5km punt passeerden we na 14.52 min. Een paar kilometer later, bij zo’n 7 kilometer, kreeg ik moeite om het tempo te volgen. Even later draaiden we linksaf de Zevenheuvelenweg op en moest ik passen op het eerste steile klimmetje. Ik hoopte nog in de afdaling terug te kunnen komen, maar ik miste op dit moment de wedstrijdhardheid die je opdoet in wedstrijden of in tempotrainingen. Mijn laatste wedstrijd was 7 weken geleden en van de 5 tempotrainingen die ik gedaan had waren er maar 2 vrij intensief geweest. Gevolg was dat ik van 7 km tot aan de finish alleen liep, maar ik ging niet helemaal stuk. Ik kon behoorlijk goed doorlopen en kwam uiteindelijk als 2de Europeaan over de finish in 44.52. Ik ben zeer tevreden met de tijd en verbaas me er zelfs over dat ik dit op dit moment, met een beperkte voorbereiding, al weer kan. Over 2 weken loop ik weer een 15 km over glooiend terrein, de Montferlandrun in ’s Heerenberg.
Felix Limo is zijn wereldrecord kwijtgeraakt aan Leonard Komon die de 15 km in 41.13 afraffelde. Wat een klasbak!
Cothen, 18 september 2010
Al vroeg hadden trainer Gerard van Lent en ik besloten na Barcelona geen marathon meer te lopen. Ik heb natuurlijk in oktober 2009 Amsterdam gelopen en in april 2010 Rotterdam. Daar zaten 6 maanden tussen, maar als je uitgaat van 1 maand herstel na een marathon en dan vervolgens 3 maanden marathontraining, dan blijft er niet veel tijd meer over om andere wedstrijden en vooral trainingen te doen. Na Rotterdam was het nog allemaal krapper, want tussen Rotterdam marathon en het EK in Barcelona zat minder dan 4 maanden. Gevolg is dus dat ik de afgelopen 12 maanden zo’n beetje 9 maanden marathontraining heb gedaan en 3 marathons heb gelopen. Daarbij heb ik ook nog wat weken herstel gehad na de marathons, dus veel tijd om andere trainingen te doen en dus andere prikkels aan mijn lichaam te geven heb ik het laatste jaar niet gehad. Het herstel is de laatste marathons wel goed geweest, maar het leek Gerard en mij verstandig om geen najaarsmarathon te lopen.
EK Marathon ervaring
De marathon in Barcelona was heet, maar dat hadden we verwacht en daar hadden we ons zo goed mogelijk op voorbereid. 10 dagen voor de marathon zijn Hugo, Gerard en ik naar Barcelona gevlogen en hebben we met de rest van het marathonteam, die al 2 dagen eerder waren vertrokken, zo’n 10 km buiten Barcelona de laatste trainingen afgewerkt. De Atletiekunie had een perfect hotel voor ons uitgezocht, buiten de drukte van Barcelona maar met hetzelfde klimaat. Het was gezellig en we hebben ons nog prima voor kunnen bereiden. Alleen Robert Ton viel kort van tevoren nog af met een hamstringblessure. De andere 5 Nederlandse marathonlopers, waaronder ikzelf, stonden behoorlijk fit aan de start. Hugo niet helemaal natuurlijk, maar hij was wel helemaal klaar om een marathon te lopen. In Kenia hadden we de belangrijke trainingen voor de marathon nog samen gedaan en dat ging prima.
Mijn marathon viel uiteindelijk wat tegen en ik kon na 25 km al merken dat het tempo wat terugzakte en het beste er eigenlijk al vanaf was. Dat was niet het van tevoren bedachte scenario, waarin ik rustig zou starten en daardoor nog een goede tweede helft hoopte te lopen. Op de marathon heb ik inmiddels wel behoorlijk wat ervaring, maar in de omstandigheden van Barcelona heb ik eigenlijk nog nooit een marathon gelopen. En die ervaring miste ik duidelijk. Daarom was het wel heel goed voor me om een marathon tijdens een Europees kampioenschap te lopen. Maar achteraf realiseer ik me wel heel goed dat dit kampioenschap juist door de moeilijke omstandigheden ook kansen bood. Uiteindelijk had je met een tijd van 2.20, waarvan je van tevoren denkt dat dat veel te langzaam is, makkelijk in de top-10 kunnen lopen.
Ondanks dat ik niet tevreden was met mijn persoonlijke prestatie, denk ik dat we het als team wel heel erg goed hebben gedaan. Als land vierde worden tussen zulke sterke landen als Spanje, Italië, Portugal, Rusland en Groot Brittannië is toch een mooie prestatie.
Ook was het goed voor mij om een kampioenschapmarathon mee te maken en het was een mooie ervaring. Verder heb ik ook het drinken tijdens de marathon weer ontzettend veel geoefend en verbeterd en dit zal me in de toekomstige marathons alleen maar goed van pas komen.
Herstel na de marathon
Ook na Barcelona was het herstel behoorlijk goed en daar had ik op gehoopt. De planning was al met trainer en manager doorgesproken, maar je weet nooit hoe je lichaam reageert op een marathon. Zeker niet op zo een zware marathon in de hitte. Ik had trainer Gerard al laten weten dat ik het liefst begin september het NK 10 km en begin oktober het NK halve marathon mee zou lopen. Het NK 10 km in Tilburg zou 5 weken na Barcelona vallen en zo kort na een marathon heb ik eigenlijk nog nooit wedstrijden gelopen. Als ik een korte rustperiode van 2 weken aan zou houden, bleven er nog 3 weken over om weer zo goed mogelijk in Tilburg aan de start te verschijnen. Deze 3 weken ben ik weer in Kenia geweest en na 2 weken relatieve rust moest het lichaam weer behoorlijk aan de snelheidstrainingen wennen. De eerste 2 weken heb ik niet helemaal stil gezeten, maar een keer of 4-5 per week een klein stukje gejogd. Allemaal in een heel comfortabel en rustig duurtempo natuurlijk. Maar op een keer moet je toch weer wat trainingen uit dat comfortabele duurtempo doen en daar had Gerard een heel verrassend en motiverend schema voor gemaakt. Veel snelheidswerk heb ik niet meer kunnen doen in die 3 weken, zeker ook omdat je de laatste week voor de wedstrijd al weer gaat minderen in de training. Maar alles wat ik heb kunnen doen was behoorlijk goed. Ik ging dus met een behoorlijk goed gevoel naar Tilburg, maar tegelijkertijd wist ik niet precies in wat voor vorm ik was.
NK titel 10KM
Het NK 10 km in Tilburg was goed bezet, met bijna alle marathonlopers van afgelopen EK aan de start en verder wat jonge jongens en de wat minder jonge Greg van Hest. Greg is bezig aan zijn ‘afscheidstournee’ en liep in Tilburg een thuiswedstrijd. Hij kende zijn beste jaren zo tussen 1998 en 2000, maar heeft dit niveau door achillespeesklachten helaas niet langer vast kunnen houden. Een aantal jaren terug heeft hij een hardloopspeciaalzaak in Tilburg geopend en hij vertelde me dat de zaak heel goed loopt, maar daardoor ook erg veel energie kost. Om die reden en omdat hij last blijft houden van zijn achillespezen heeft Greg besloten dit najaar zijn laatste wedstrijden te lopen.
Ik voelde me goed tijdens de wedstrijd. Omdat ik niet goed wist hoe de vorm was, wilde ik de eerste kilometers de kat een beetje uit de boom kijken. Maar ik liep zo makkelijk in het begin dat ik na een kilometer of 2 toch op kop van de groep met Nederlanders ging lopen en tot mijn verbazing ook vrij makkelijk bij ze weg liep. Tussen 4 en 6 km liepen we op een lange weg langs het station en daar hadden we flinke tegenwind. Ik liep inmiddels alleen en moest dus al het werk alleen opknappen. Daar begon ik het makkelijke gevoel van de eerste kilometers toch snel kwijt te raken en ik kon merken dat ik wat wedstrijdhardheid miste. Niet vreemd, want mijn laatste 10 km wedstrijd was wel van begin juni geleden. Gelukkig liepen mijn kilometertijden niet al teveel op en kwam mijn eerste plaats bij de Nederlanders niet in gevaar. Ik finishte als vierde in de wedstrijd in een mooie 29.15 en was erg tevreden. Deze tijd lopen met zo een korte voorbereiding na de marathon geeft goede moed voor de volgende 2 wedstrijden.
2 DOWN 1 TO GO
Na het Nederlandse kampioenschap op de marathon eerder dit jaar in Rotterdam, nu mijn eerste Nederlandse titel op de 10 km. Zoals mijn broertje me per sms stuurde:”2 down, 1 to go.” Op 3 oktober volgt namelijk nog het NK halve marathon, waar ik mijn derde Nederlandse titel van het jaar 2010 zal proberen te veroveren. Maar eerst morgen de Dam tot Damloop.
Cothen, Juli 2010
Na mijn succesvolle optreden in de Rotterdam marathon op 11 april heb ik eerst een aantal dagen niet gelopen. Het was eerst tijd om te genieten, maar al vrij snel daarna ging het vizier op Barcelona. De donderdag na Rotterdam ben ik weer naar Iten (Kenia) vertrokken om daar de voorbereiding op Barcelona te beginnen. In het begin heb ik nog om de dag gelopen, maar al snel liep ik iedere dag weer zo’n 40-50 minuten. Geen schema en geen verplichtingen, maar gewoon iedere dag een stukje joggen. Ik had gehoopt na een week of 2 weer wat trainingen met Hugo te combineren, maar helaas had Hugo nog altijd last van zijn hiel. Dit was ook de reden waarom hij mij niet in Rotterdam kon hazen. Vooral het oppakken van de tempotrainingen in mijn eentje kostte me wel wat moeite, maar het niveau van de eerste baantraining viel me niet tegen. Begin juni ben ik weer naar Nederland gereisd om 2 wedstrijden te lopen, een 10 km in Groesbeek en een week later een halve marathon in Zwolle. Geen hele belangrijke wedstrijden waar ik wilde pieken, maar wel belangrijke meetmomenten om te zien hoe de vorm was en goed om een halve marathon op asfalt te lopen. In Kenia train ik nauwelijks op asfalt, omdat er simpelweg maar 1 asfaltweg hier in de buurt is. Hierop gelden dan ook de Keniaanse verkeersregels, dus dat is allemaal niet zo veilig als een Nederlands fietspad.
De echte vorm ontbrak nog tijdens de 2 wedstrijden in Nederland, maar ik kon wel zien dat ik op de goede weg was en goed belastbaar was zodat ik de komende weken de training weer uit kon breiden. De dag na Zwolle ben ik weer naar Kenia vertrokken en daar heb ik het tweede trainingsblok voor de marathon afgewerkt. Dit keer heb ik gelukkig wel veel met Hugo kunnen combineren. Zo goed als al de tempotrainingen hebben we samen af kunnen werken en dat was gezellig maar vooral kwalitatief waren de trainingen erg goed. Normaal doen we de tempotrainingen vroeg in de ochtend om de warmte wat voor te zijn, maar nu hebben we met het oog op Barcelona ook een aantal trainingen bewust wat later gedaan.
Omdat we ook goed moeten drinken onderweg en dit nog niet mijn sterkste punt is, was het wel heel belangrijk om ook dit zo vaak mogelijk te trainen. Met een paar lange trainingen hebben we dan ook een auto mee laten rijden.
Hugo heeft al een tijdje een auto, maar mijn vriendin Florence en ik hebben ook sinds een aantal weken. Florence heeft in Kenia haar rijbewijs gehaald, wat eigenlijk inhoudt dat je dan nog niet kunt rijden. Inmiddels heeft ze een paar keer geoefend in onze auto en gaat haar rijvaardigheid met sprongen vooruit. Ook één van de eerste tempotrainingen heeft ze een stuk met de auto meegereden en dat ging erg goed.
Afgelopen week hebben we nog een 30 km tempoloop gedaan, waarbij er iemand in de auto van Hugo met ons meereed om onze bidons aan te geven. De training ging goed en Hugo en ik hebben weer veel steun aan elkaar gehad. Hugo kan niet zoveel kilometers maken als hij zou willen, maar zijn niveau is goed. Hij blijft na zware trainingen wat last houden van zijn hiel, maar ik heb het idee dat hij het wel onder controle heeft.
Ik vlieg zondag vroeg in de ochtend samen met Florence naar Schiphol. Als het goed is komen we ’s middags aan en gaan we ’s avonds met de familie kijken of Nederland wereldkampioen gaat worden.
Volgende week loopt het hele Nederlandse marathonteam een 10 km in Voorthuizen en later die week staan er nog 2 trainingen in de klimaatkamer op Papendal gepland voor Hugo en mij. Woensdag 21 juli vertrekken Hugo, trainer Gerard van Lent en ik naar Spanje om daar nog 10 dagen te acclimatiseren want de marathon is op de slotdag van het EK, nl. zondag 1 augustus.
Utrecht, 5 april 2010
Jaarbeurs Marathon Awards 2009 voor Koen Raymaekers en Hilda Kibet
Koen Raymaekers en Hilda Kibet zijn door jury en publiek gekozen als winnaars van de Jaarbeurs Marathon Award. Ze volgen daarmee Hugo van den Broek en Nadja Wijenberg op, die vorig jaar als eerste de wisselprijs mochten ontvangen. Beide marathonlopers leverden volgens de vijfkoppige jury met o.a. Kamiel Maase en Gerard Nijboer de beste marathonprestatie van het afgelopen jaar. Tijdens het 2e Nationale MarathonCongres in Utrecht werden de awards uitgereikt door voormalig nationaal recordhoudster Carla Beurskens. Omdat Koen zich momenteel in Kenia voorbereidt op de marathon van Rotterdam werd zijn prijs in ontvangst genomen door trainer Gerard van Lent.
De marathonvrouwen maakten het de jury niet erg lastig. De nummers twee en drie van de nationale ranglijst, Miriam van Reijen en Inge van Bergen, moesten bijna een kwartier toegeven op de 2h30.33 waarmee Kibet op 18 oktober 2009 in Amsterdam Nederlands kampioen werd.
Bij de mannen waren de verschillen kleiner. Omdat de beste negen tijden op de ranglijst tijdens het nationaal kampioenschap in Amsterdam werden gelopen, speelden de omstandigheden geen rol bij overwegingen van de juryleden. Op dat NK greep Koen Raymaekers met 2h12.59 de titel. Hij voelde daarbij wel de hete adem van Patrick Stitzinger en vooral Hugo van den Broek in de nek.
De Marathon Award bestaat uit een speciaal ontworpen beeldje en een cheque van € 3250,- beschikbaar gesteld door Hoofdsponsor Jaarbeurs Utrecht en een aantal subsponsoren. De Jaarbeurs Marathon Award wordt jaarlijks uitgereikt aan de man en vrouw die in de ogen van de jury de beste marathonprestatie van het voorbije jaar hebben geleverd.
Tegelijkertijd werd voor de eerste keer de Polar Hardlooptrainers Nederland Award uitgereikt. De eer viel te beurt aan trainer Guido Hartensveld omdat hij zich het afgelopen jaar opvallend heeft gemanifesteerd.
Samenstelling jury:
Gerard Nijboer: Europees Kampioen Marathon 1982
Rien van Haperen: directeur Atletiekunie
Marije Randewijk: Chef-sport van de Volkskrant
Rachid ben Meziane: internationaal atletiekmanager
Kamiel Maase: houder nationaal record op o.a. de marathon.
Nationale ranglijst marathon 2009 mannen
|
2:12:12.59 |
Koen Raymaekers |
31-01-80 |
Hellas |
18-10-09 |
13 |
Amsterdam |
Amsterdam Marathon |
|
2:13:25 |
Hugo van de Broek |
18-09-76 |
Castricum |
18-10-09 |
15 |
Amsterdam |
Amsterdam Marathon |
|
2:15:01 |
Patrick Stitzinger |
25-08-81 |
Pegasus |
18-10-09 |
16 |
Amsterdam |
Amsterdam Marathon |
Nationale ranglijst marathon 2009 vrouwen
|
2:30:33 |
Hilda Kibet |
17-03-81 |
Castricum |
18-10-09 |
3 |
Amsterdam |
Amsterdam Marathon |
|
2:44:02 |
Miriam van Reijen |
20-10-83 |
Phanos |
18-10-09 |
7 |
Amsterdam |
Amsterdam Marathon |
|
2:44:07 |
Inge van Bergen |
02-06-72 |
Unitas |
11-10-09 |
4 |
Eindhoven |
Marathon Eindhoven |
Iten, 22 februari 2010
Een week na mijn overwinning in Schoorl op de 10 km geniet ik nog regelmatig na. Een nieuw persoonlijk record van 28.51 in een race waarbij ik het grootste deel alleen op kop liep.
In het begin bepaalde vooral Patrick Stitzinger het tempo. Ook Michel Butter was continue vooraan te vinden en bij 3 km liep ik een poosje op kop om het tempo hoog te houden. Even later moest Patrick een gaatje laten en net voor het 5 km punt moest ook Michel me laten gaan. Het parkoers lag er, ondanks dat het de hele ochtend gesneeuwd had, erg goed bij. De organisatie is de laatste 2 weken voor de wedstrijd druk geweest met vegen om het parkoers schoon te houden en ’s ochtends was er nog gestrooid. Ik kon het tempo hoog houden en na de klim van 7 naar 8 km kreeg ik ook nog in de gaten dat ik onder de 29 minuten kon duiken. Op 9 km kwam ik in 26.00 door en met een goede laatste km zat die tijd onder de 29 minuten er echt in. Uiteindelijk finishte ik als eerste in 28 minuten en 51 seconden, 10 seconden onder mijn vorige PR op de weg. De laatste weken heb ik de tempotrainingen weer met Hugo van de Broek samen gedaan en ook hij is nu weer in Kenia dus morgen staat weer een gezamenlijke tempotraining op het programma. Hugo liep in Schoorl de halve marathon en won hem in een nieuw PR van 1.03.42. Hiermee kwalificeerde hij zich meteen voor de marathon op het EK in Barcelona. Hugo loopt geen marathon meer voor die tijd, maar het zou mooi zijn als hij me in Rotterdam kan hazen.
Op 14 maart hoop ik zelf vormbehoud te tonen voor het EK in Barcelona tijdens de CPC in Den Haag. Ik moet dan onder de 1.05.30 lopen op de halve marathon en dat moet met deze vorm geen probleem zijn. Na de CPC zal nog 3,5 week Kenia volgen, waarna ik een paar dagen voor de marathon terugvlieg naar Nederland. Hopelijk is de temperatuursovergang dan wat minder groot dan afgelopen weekend!
Iten, 22 januari 2010
Toen ik het bericht via manager Gerard van de Veen op zaterdag te horen kreeg dat Egmond niet door ging was de teleurstelling groot. De vorm was behoorlijk goed en ik had wel zin in een wedstrijdje. Ook al was het 30 graden minder warm dan in Kenia, ik was er wel speciaal voor teruggekomen en had er al een tijdje naartoe geleefd. Op maandag hadden Hugo en ik nog een laatste tempotraining in Iten afgewerkt en die was goed. Omdat Egmond op zondag gelopen zou worden heb ik de rest van de week wat minder en rustiger getraind en afgebouwd richting de wedstrijd. Toen deze echter niet door bleek te gaan, was ook meteen de reden om te ‘pieken’ weg. Maar alle voorbereidingen, inclusief de zaterdagtraining, waren al gedaan dus moesten trainer Gerard van Lent en ik op zoek naar een alternatief. Ik kon natuurlijk wel een uur lang op een slechte en misschien gladde weg gaan knallen om een halve marathon na te bootsen of naar het strand rijden om daar te gaan rammen, maar dat zou allemaal niet al te veel opleveren. Daarom besloten we in plaats van Egmond een test op de lopende band te doen om hier wat gegevens uit te halen. Omdat de test ook goed op de lopende band te doen is, kon ik ook nog in mijn korte broek trainen, net als in Kenia. De test houdt in dat je 3 minuten op een bepaalde snelheid loopt en na 1 minuutje rust ga je ieder blokje een stapje harder. Tot je het niet meer volhoudt en het maximale voor die dag bereikt hebt. Ik heb de test sinds ik bij Gerard train zo’n 5 keer gedaan en dit was veruit de beste tot nu toe. Ik was dus goed in vorm, maar het was ook mooi om te zien dat we goed gepiekt hadden naar zondag toe. Hier is Gerard sowieso een meester in.
Het enige voordeel dat er voor mij was bij het aflassen van Egmond was dat ik nu niet een week herstel hoefde in te lassen, maar vrij vlot na aankomst dinsdags in Kenia de gewone training weer kon hervatten. Ik heb er dan ook al weer een lekkere trainingsweek opzitten. Mijn volgende wedstrijd zal op 14 februari de 10 km in Schoorl zijn. Hopelijk zullen de omstandigheden beter zijn dan in Egmond, want van het aflassen van een groot jaarlijks evenement wordt natuurlijk niemand vrolijk.
januari 2010
Op woensdag 27 januari 2010 zullen de winnaars bekend worden gemaakt van de Utrechtse Sportprijzen 2009. Deze winnaars komen voort uit de 21 genomineerden in de categorieën Sportvrouw, Sportman, Sporttalent, Sportvrijwilliger, Sportcoach, Sportploeg en Sportvereniging.
Ik ben genomineerd voor:
Sportman: Sjoerd Hamburger (roeien), Koen Raymaekers (atletiek) en Stijn Verwey (roeien).
Verdere genomineerden zijn:
Sportvrouw: Claudia Belderbos (roeien), Eva de Goede (hockey), Korie Homan (tennis).
Sporttalent: Mike Overweg (ijshockey), Dafne Schippers (atletiek) en Willemijn Willemsen (hockey).
Sportploeg: Dames 1 Kampong (zaalhockey), Jeugdteam de Halter (worstelen) en de Junioren A Hellas Utrecht (atletiek).
Sportcoach: Vince de Hoog (roeien), Ewald Kappenberg (inline hockey) en Boudewijn van Opstal (roeien).
Sportvereniging: AV Phoenix (atletiek), MHC Fletiomare (hockey) en Synergo (korfbal).
Sportvrijwilliger: Ad de Hartog (toerfietsen), Marijke Pieterson en Door Mansveld (zwemmen) en Jannet Vermeulen (atletiek).
